Hieronder het Engelse artikel.

Excessive work on a computer, including staring at the screen for a long time, creates a craving for sweet treats like chocolate and biscuits.

The mental stress of computer work triggers changes in blood sugar and hormone levels that trick the brain into thinking it has worked off lots of calories that need to be replaced. Watching television has the same effect, experts at the International Congress on Obesity in Stockholm have said.Office workers who want to keep trim should take regular screen breaks, and even consider typing while standing up, Jean-Philippe Chaput, a researcher from the University of Copenhagen, has suggested.

Chaput started the research after noticing how one regularly snacked on chocolate biscuits when doing computer work.He asked one group of female students to condense some text into an on-screen summary and another group to simply relax for 45 minutes.

Those doing the computer-based task burnt just three more calories than the others, but ate much more food when given access to a buffet afterwards. In fact, they took in an extra 230 calories – the equivalent of a two-fingered Kit Kat.”Working on your computer is sedentary and doing nothing increases your weight. But use of them also increases your appetite as well so there is a double whammy in effect,”

Chaput was quoted as saying by Daily Mail. Chaput will now look at whether computer games, in which users mime a sport, also lead people to eat more.

http://ibnlive.in.com/news/excess-computer-work-creates-craving-for-sweets/126682-19.html

Ongunstige effecten van transvet op cholesterolgehaltes

Onderzoekers van de Vrije Universiteit, gefinancierd door de KNAW en de Nederlandse Hartstichting, hebben aangetoond dat ook natuurlijk transvet negatieve effecten heeft op de cholesterolgehaltes in het bloed. Transvet uit melk en vlees verhoogt het “slechte” LDL-cholesterol en verlaagt het “goede” HDL-cholesterol.

Volle melk, roomboter, kaas, rundvlees en schapenvlees bevatten kleine hoeveelheden transvet. Tot nu toe werd gedacht dat dit natuurlijke transvet niet schadelijk was, ja zelfs gezond. Eén specifiek transvet uit melk, het zogenaamde geconjugeerde linolzuur of CLA, wordt zelfs als voedingssupplement verkocht.

Het is al langer bekend dat industrieel geproduceerd transvet de cholesterolgehaltes in het bloed ongunstig beïnvloedt. Dat is ook de reden dat het in margarines en frituurvet voor een groot deel is vervangen door vetten met gunstiger effecten op de cholesterolgehaltes.

Ingeborg Brouwer van de afdeling Gezondheidswetenschappen van de Vrije Universiteit in Amsterdam en eerste auteur van het zojuist verschenen overzichts-artikel: “Onze resultaten vormen een extra reden voor consumenten om het eten van vet uit vlees- en zuivelproducten te verminderen. Te meer daar vlees en zuivel al veel verzadigde vetten bevatten, die beter vermeden kunnen worden. Ook de consumptie van grote hoeveelheden geconjugeerde linolzuur of CLA – in voedingssupplementen – is niet goed voor het cholesterol.”

Review-artikel

De wetenschappers van de Vrije Universiteit vergeleken in hun review-artikel de effecten van natuurlijke transvetten en geconjugeerde linolzuur of CLA in een kleine twintig gepubliceerde experimenten bij ruim 1000 proefpersonen met de effecten van industrieel transvet in meer dan 20 experimenten bij een kleine duizend

proefpersonen. Het effect van natuurlijk transvet bleek iets minder ongunstig dan dat van het industriële transvet, maar eveneens ongunstig. Een verandering van de verhouding – meer specifiek: een verhoging – tussen het “slechte” LDL-cholesterol en het “goede” HDL-cholesterol was daarvan het gevolg. En die verhoging voorspelt een hogere kans op een hartinfarct.

Voedingshoogleraren Katan en Ludwig ontmaskeren de mythe van de kleine beetjes Klinkt mooi: elke dag een beetje minder eten en de extra kilo’s gaan er weer af. Maar het is anders, want je bent ook niet dik geworden van die kleine beetjes.

Wie dik wil worden, moet veel meer eten dan de meeste leerboeken voorrekenen. Dat schrijven voedingshoogleraar Martijn Katan en zijn Amerikaanse collega David Ludwig in een commentaar in het onlangs verschenen Journal of the American Medical Association. ,,Dat is misschien een prettige boodschap”, licht Martijn Katan, Akademiehoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, telefonisch toe. ,,Maar er is wel een keerzijde, want om af te vallen, moet je ook fors minder eten.” Katan en Ludwig corrigeren het heersende idee dat dagelijks een klein beetje meer eten dan je verbruikt uiteindelijk een echte dikkerd oplevert. En dat dagelijks een klein beetje minder op den duur weer een mooi laag lichaamsgewicht geeft. Dagelijks 60 kilocalorieën zou het verschil al maken. In de Verenigde Staten wordt die small step approach tegenwoordig aanbevolen door zowel de overheid als de fastfood- en frisdrankindustrie. Het rekensommetje dat Katan en Ludwig in veel leerboeken aantroffen is simpel: een gram lichaamsvet herbergt ongeveer 8 kilocalorieën. Dus de overbodige dagelijkse koek van 60 kilocalorieën zorgt dagelijks voor 7,5 gram vetaanzet. Maandelijks is dat ruim twee ons, jaarlijks bijna 3 kilo. En na een decennium ben je dan 27 kilo zwaarder door dat ene dagelijkse tussendoortje. ,,Zo gaat het natuurlijk niet”, schrijven Katan en Ludwig.

,,Iemand die elke dag een koek te veel eet, merkt aanvankelijk dat hij zwaarder wordt, maar na een tijdje is een toenemend deel van de extra calorieën nodig om het lichaamsweefsel dat er bij is gegroeid te dragen, te repareren en vervangen.” ,,Je komt dus eerst snel aan”, zegt Katan, ,,om daarna langzaam naar een nieuw evenwicht te groeien.” Blijf je dan evenveel eten en evenveel bewegen, dan word je niet meer zwaarder. Het overbodige koekje is inmiddels nodig om het zwaardere lichaam op peil te houden. Maar die stabilisering op een gewicht dat maar een klein beetje hoger is, is niet wat er in de westerse maatschappij gebeurde. Katan: ,,In de Verenigde Staten en ook in Nederland zie je dat mensen die tussen 1950 en 1970 geboren zijn – de babyboomers – eigenlijk voortdurend in gewicht toenemen. Je ziet een vrijwel lineaire gewichtstoename.”

De Amerikanen houden het goed bij, met regelmatige gewichtsstudies. Vrouwelijke babyboomers – blijkt daaruit – zijn tussen 1970 en 2000 in 30 jaar tijd gemiddeld 16 kilo zwaarder geworden. In Nederland is het niet zo mooi gemeten, maar, zegt Katan: ,,Je kunt uit de beschikbare onderzoeken wel afleiden dat de generatie die nu 40 tot 60 jaar oud is, sinds hun twintigste ook ongeveer 15 kilo zwaarder is geworden.” Als die mensen hun overgewicht kwijt willen, moeten ze dagelijks ruim 300 kilocalorieën minder eten, of door meer beweging kwijtraken. Dan verdwijnen op den duur die 15 kilo. Het is allerminst zo’n crashdieet, waarbij er in een half jaar tien kilo of nog meer moet verdwijnen. 300 kilocalorieën, dat is een klein zakje M&M’s (225 kcal) met een pilsje of glas wijn (100 kcal). Of twee zuinig belegde boterhammen. En het is beduidend meer dan de 60 kilocalorieën die de leerboeken vaak nog melden. Het is een fors verschil en de vraag rijst hoe die westerse mens eigenlijk dik is geworden. Katan: ,,Niemand heeft er bij gestaan toen het gebeurde, maar waarschijnlijk is iedereen ieder jaar iets meer gaan eten. En iets minder gaan bewegen. Mensen zijn natuurlijk niet in één jaar 300 kilocalorieën meer gaan eten.” Wat moet er gebeuren om de trend te keren? Nederlandse volwassen vrouwen krijgen het advies om dagelijks 2000 kilocalorieën te eten. Mannen kunnen tot 2500. Moet die hoeveelheid omlaag? Katan: ,,Veel mensen kennen dat advies en zeggen dat ze zich er aan houden. Maar in werkelijkheid krijgen ze dan 3.000 kilocalorieën binnen. Of nog meer. Calorieën tellen is moeilijk. Dat verandert pas als er etiketten komen op alle voedingsmiddelen – ook op de menu’s in restaurants – waarop in één oogopslag is te zien welk deel van je dagelijkse energiebehoefte er in zit.” Katan vindt het een taak van de overheid om dat te regelen. ,,Je kunt je moeilijk voorstellen dat firma’s als Coca-Cola of McDonald’s zeggen: ‘Koop minder van mijn spullen, dat is goed voor u.’” Behalve de etikettering kan de overheid nog wel meer doen. Katan: ,,Belasting heffen op frisdranken bijvoorbeeld. Die is nu in de VS in discussie. Maar of het helpt weten we niet. Wat wel helpt is om het parkeren duurder te maken en fietsers meer ruimte te geven. In Amsterdam zie je dat dat werkt. Het parkeren is er duur om andere redenen, maar je ziet dat het effect heeft op de lichaamsbeweging. Mensen lopen en fietsen meer. Het zijn maatregelen die werken, maar er moet eerst wel draagvlak voor zijn. Anders kan de overheid het moeilijk invoeren.” Bron: NRC Handelsblad, 7 januari 2010

Fast food ketens zijn slecht in vertellen waar hun ingrediënten vandaan komen. Wat blijkt nu? Het meerendeel van al het fast food vlees is terug te traceren naar mais. In Amerika wordt mais gesubsidieerd (lees ook: Farm Bill) en daarom wordt het zelfs aan koeien gegeven, zodat het in de hamburgers terecht komt. Een quote van de onderzoeker: ”If you go and sit in one of these restaurants for several hours or if you visit a lot of them, there’s just kind of a real aura of misery and unhappiness mdash; both in the place and the folks coming in and out. It’s striking compared to other restaurants.”

De voedingsindustrie en sommige gezondheidsorganizaties vermelden niet altijd de juiste informatie over hun producten op het etiket. Dit is verwarrend voor de comsument en kan ze verleiden ongezondere keuzes te maken in de supermarkt. Sommige gezondheidsclaims zijn uitgevonden om de producten aantrekkelijker te laten lijken, zeggen deskundigen. De woorden “vetarm” of “minder calorien” maken voeding niet gezonder. In tegenstelling, voedsel dat weinig vet bevat heeft meestal maar 11% minder calorien omdat het vet wordt vervangen met suiker.